το άλλο

Όλα στην εντέλεια..

ή ολα στο χάος, αναρωτιέται ο γάλλος.

Που γαλλος δεν είναι πραγματικά. Αλλά κάπου ακουσε ότι μπορεί να είναι και καλό να είσαι γάλλος.

Ολα για την διαφορά. Ο καθένας με τον δικό του τρόπου.

Για να καταφέρουν όλοι το ίδιο πραγμα.

Ανεξαρτήτως είδους, ή φόρμας. Η κυττάρων.

Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει.

Τι έψαχνε ο χενρι​?.

Ο εμπειρίκος ο εγγονόπουλος.

Τι ποθους και τι πάθος.

Ολα για την ερημια.

Της ψυχής.

Του μυαλού.

Και ένας φάλτσος μου τραγουδά συνέχεια στ΄ αυτι.

Τις μνήμες.

Τα λάθη.

Σταματα.

Ολο μεσα στον κυκλο. Τον ίδιο. Τον ακράτητο. Τι ήπιαν οι ποιητές.

Οι προφήτες?

Οι δαιμονες με τις κιθάρες?

Ο πικάσσο?

Φτερουγες και όνειρα, και καταρράκτες ροζ.

Ένα αμαζόνικο σπαρταριστό γέλιο μπορεί να με καλέι αλλά εγω δηλώνω παρών.

Παρων στην ορμή μα και στο νου.

Σαν επιστάτης του μυαλού, που αλλού δεν έχει πάει.

Τι είδαν τα γεράκια στα βουνά. Τοσο ψηλά και γνώστες.

Τι είπαν στις οχιες, λίγο πριν τις ραμφίσουν

ή όταν τις κρατουν στο στόμα, στον αέρα.

Τι είδαν οι ινδοί στο δικό τους ψηλό βουνό.

Τι είδε ο εβραίος λίγο πριν αρχίσει να ζεσταίνεται, βλεποντας ταδερφια του να λιώνουν.

Πως ενιωσε το σπερματοζωάριο μου όταν πρωτο, πρωτο απο ολα έφτασε στη θέση του.

Πίσω από τα μάτια της πρώτης παρθένας, τι υπάρχει. Εκτός από ένα μεγάλο, παραφουσκωμένο σκαντζοχοιρο.

Δεν φτάνεις σ΄αποτέλεσμα ποτε. Κι αυτό είναι η αιωνια σου ζάλη. Το πάθος το δικό σου. Το καθολικό.μες τη πραγματική σου ζάλη ξέρεις βαθεία μεσα σου οτι δεν θα φτάσεις.. εχεις αυτή τη στοιχειώδη νηφαλιότητα.

Μην σου φαίνομαι φτηνος.

Γιατι αυτή, είναι η πραγματική ιστορια.

Στο μυαλό

αρα και την πραγματικότητα.

Κι αλλοι είπαν ποια είναι αυτή? Θα δουμε.? Και κάτι πιο εξυπνοι από σενα το σκεφτηκαν.

Ποιο ήταν αυτό το φιλμ που είδαμε.

Με τα σκεπτομενα οντα..που δεν θα αφήνουν την χαλαροτητα να διερευσει στην σοβαρότητα τους και την σοβαρότητά τους να μην κυριευσει τη φαντασία τους.

Κα την χαλαρότητά τους.

Ε εκει δικαιώθηκες.

Παντα έψαχνες παντου.

Η φωνή του διαολου.

Απο το στόμα του νιτσε.

Στων φιλοδοξιών σου τ΄αυτί.

Οι οδυνες δεν αρκούν, για να με ρίξουν κάτω. Θελω κατυ βαρύ. Οργανικό και ψυχικό. Μια ζημια μεγάλη. Που θα τρομάξει κι ο σκληρός ο ναυτικός, που πολέμησε σκληρά. Πόσο σκληρά μπορείς να πολεμήσεις στη θάλασα. Είσαι στην θάλασσα. Είναι ωραία η θάλσσα. Γιατί υπάρχει σε σενα.

Είναι όμορφοι οι καλλωπισμοί σε αυτό το περιπάτι.

Και τ΄ακρογυάλι και το καλύβι στο βουνό με τα κεριά αναμμενα ειναι καλά μα χώρις κορμιά. Η ομορφιά παει στράφη. Και χάνεται για όλους, χάνεται στη στιγμή που φεύγει, μεσα στο αλλο μάτι που θα δεί, θα δει και θα θαυμάσει.

Τη ζωή, κι αυτά που κάνει. Και τα μικρά ωράια που γλυκίζουν

η ομορφία είναι παχυα, το κάλλος του εντός μου. μα γρήγορα φτωχίζει και απλώνεται. Εξατμίζεται σαν σχήμα στον ουρανό..

θα πρέπει να φυγεις.

Ποιος θα το πει. Ποιος κανεις ξέρει. Τι είναι εδω τι είναι εκει. Ποιος τραγουδάει τώρα. Και γιατί.

Τον κύκλο ποιοι τον λάτρεψαν. Τον έβαλαν στο μάτι. Και τον έβγαλαν και προς τα δω.

Μια αφρικανική μασκα γίνεται για να δηλώσει το δικάιωμα στην ιδιωτικότητα. Στο σεξ το προσωπικό. Που μετράει. Που είναι αλλο. Απο το μέχρι τώρα.

Θα είναι κάτι καλό. Ειπαν πριν δισεκατομυρια χρόνια.

Και παρεμβλήθηκαν πολλά.

Και έρχομαι τωρα και σ λέω.

Σου μιλάω.

Μεσω της μνήμης.

Μα τιποτα δεν λέω.

Γιατι δεν υπάρχει τιποτα.

Αυριο θα ναι ωραία.

Παντα ελπιζει.

Είναι γραμμενο στο μυαλό του..να ελπίζει και να συνεχίζει χρησιμοποιώντας τα τελευτάια μέσα στη διαθεση του.

Που είναι λίγη ακόμα μνημη.

Όλοι αυτόι είναι τρελοί.

Τι κραυγή!

Το αλλο.

Που ειναι η αγάπη? Είναι ένα μηνυμα που λεει ο κόσμος. Και πιάνεται χέρι.

Ήταν κι αυτός κάποτε στον καιρό του στον κόσμο.μερος του όλου. Της ακατάληπτης σουγιαδιάς που σπαράσσει το νου και τα όργανα.

Κυκλοφορησε με ένα ατειωτο τσιγάρο στο στόμα και ποτο στην τσέπη του.

Έχεις χρόνο? Ακου λίγο τις φωνές, τισ κραγές μου πλάσμα.

Ω θεικό..του ταυρου γεννημα..

ειμαι εδω και υπάρχω.. και σχολάω οταν πεθάνω. Και μετράω πρωινά, μεχρι το καλλίτερο του κόσμου.

Το γύρω γύρω δεν θα τελειωσει.

Αληθεια πότε άρχισε.

Ποτε ο πρώτος άνθρωπος χόρεψε κάτω από το γεμάτο φεγγαρι.

Και έφτυσε στη λίμνη σβήνοντας το είδωλο του και κάνοντας ομοκεντρους κύκλους στο νερό.

Ποιος είπε για τον πρώτο δράκο.? ο δράκος του μίλησε.? Υπάρχει εφόσον υπάρχει στο μυαλό του. Και στο δικό μας τυπώθηκε. είμαστε πια αιωνιοι δεσμιοι της γνώσης της υπαρξης του δράκου.

Τρέφεις φιλοδοξίες πανανθρώπινης πρωτιάς. Για να προσδώσεις κι εσυ, να πεις οτι προσέδωσες, λίγο ακόμα κατι. Σα αυτόν τον ανάκατο σύθαμνο.

Η ιστορία θα σε γεννήσει, θα σε κάνει θρέμμα της και θα σε φαει, θα σε αποβάλλει απ΄την επιλεκτικότητα που συντελεί το στομάχι της και θα βρεθείς στο χαωδη τίποτα.

Το τίποτα είναι τίποτα ή είναι κάτι κι αυτό. ? Τιποτα? Κάτι?

Γιατι η ελπιδα σου δεν πεθαινει και σε μικράινει. Δεν σ΄αφήνει να φτάσεις στο διαολο. Στο άλλο. Αυτό που είναι εκεί και δεν το πιάνεις, δεν το σκέφτεσαι, δεν υπαρχει μέσα σου. Υπάρχει όμως παρολαυτα ελπιδοφιλε φίλε.

Κι αυτή που την έχασαν, είδαν.

Κλεινεις τη συνεδρία με το μυαλό σου και ξαναγυρνάς στη ζωή σου.. οπως είσαι και σε θέλει αυτή.

Παλιάτσος είσαι κι εσυ, στο διαστημικό καρναβάλι.

Τα μέρη που γυρνάς είναι φοβιστικά και ξένα... την πόλη τη φθονείς και την ποθείς. Η εξοχή σε σκοτεινιάζει. Το ανοικτό του τοπιου δεν σανασάνει, σε πνίγει. Στην πόλη τη βρωμιάρα τα φίδια ψάχνεις. Να τους κάνεις προσευχή. Να γίνεις φίδι, να πιεις αίμα. Να υποτροπιάσεις σε έναν υπόνομο που ζέχνει.

Ξεπλύσου από την μνημη. Το τίποτα είναι κάτι στο μυαλό σου. Μα δεν θα βρεις το ένα.

στη γύρα

http://www.youtube.com/watch?v=KUeE3hy97zs
τι ήσυχα που γεννιούντε και πεθαίνουν τα φυτα.

πόσο σαματά κάνει το ανθρωπομάνι και τα πάθη του.
κοκορεύεται και κάνει την αναίσθητη παρουσία του αισθητή.
για το φαί
για τη ζωή
για την μεγάλη αλήθεια.

δεν δέχεται τον κόσμο όπως είναι. με μια ενάργεια στο μυαλό, και μια φωτιά στην καρδιά μυρμυγκίζει.
και ψάχνει το επέκεινα και την μεγάλη αλήθεια.

το φαί
η ζωή
ειναι τα αστρόπλοιά του.
όλο στη γύρα, για την μεγάλη αλήθεια.

γάλα ζεστό.

η μαμα μου είπε...

η μαμά μου είπε να μην πηγαίνω  βαθιά, να κρατάω το χέρι του μπαμπά, να μην κοιμάμαι αργά.

 

η μαμά μου είπε πως υπάρχουν κακοί, πως με ζηλεύουν πολλοί.

 

μακρυά απ΄τα γλυκά, τα εσώρουχα καθαρά, αγαπάμε τη μαμά.

 

η μαμά είπε να μην μιλάω σε ξένους, να υποφέρω το πόνο, να ξυπνάω νωρίς.

 

η μαμά μου δεν είπε, που είναι πια το βυζί της.

 

 

 

η μαμά μου είπε ολα θα πάνε καλά, η μαμά είναι εδώ.

 

ΞΕΧΑΣΑ..

http://www.youtube.com/watch?v=VV0IL92zzsE

Προχωράς αργά. Σαν να κάνεις βόλτα.
Και σαν να ξεχνάς, του σταυρού σου το βάρος. Σαν να ξεχνάς, των άλλων το σταυρό.

Μα δεν ξεχνάς, το φτωχό σου σαρκίο και τα ολογυμνα, πληθωρικά σου θέλω. Που δεν σε βοηθούν,αν θελεις να λεγεσαι ανθρωπος
Στους δρομους της Καλκουτας που διαβαίνεις τα ολοφώτιστα άστρα κοιτάς και όχι δίπλα σου. Αυτά, και του παντελονιού σου την πελώρια στύση μακαρίζεις.

Στου άστεως την βουερή σαγήνη θέλεις να χαθείς και στις φιγούρες που ανασαλεύουν, μοναχοφοβικός, τρέμεις την ησυχία του δώματός σου.

Στο αυτί σου ο λυγερός, από την Αλεξάνδρεια νουθετεί, κι όσο μπορείς, την ζωή σου δεν την εξευτελίζεις.
Μα είναι γλυκιά η μέθη κι η παραφορά. Είναι γλυκό το πλέξιμο της ανθρώπινης τριχιάς. Είναι γλυκός ο στροβιλισμός της ανθρώπινης τροχιάς.

Κι ετσι ξεχνάς. Το τέλος σου ξεχνάς.
Τον σταυρό σου ξεχνάς.

δημιουργια???

     Η διαδικασία της δημιουργίας ενός εργου. Από την σύλληψη εως την απτην μορφή του. Πνευματική ή χειροπιαστή. Αριστούργημα ή μετριοτητα. Από το αφηρημένο και γενικό εως το αναγνωρίσιμο και ευανάγνωστο είναι προιόν κοπιαστικής προσπάθειας. Απαιτεί ενέργεια. Απαιτεί θερμίδες και καύση αυτών. Απαιτεί τα εγκεφαλικά κύταρρα να βρίσκονται σε τέτοια διόγκωση που να φαντάζουν σε ένα άπειρο, επιστημονικά, μάτι ως καρκινικά. Απαιτεί καυση μυώνων και ιδρώτα. Ζεστό ή ψυχρό αίμα. Μελέτη και συγκέντρωση ή αναμπουμπούλα και ταχύτητα. Απαιτεί πολλά. Ένα κοινό, ένας αποδέκτης που λαμβάνει καταναλωνει κατι έτοιμο δεν είναι σε θέση και δεν αποτελεί υποχρέωση του να γνωρίζει τις διαδικασίες παραγωγής, εκπόνησης αυτου του έργου. Όταν το κοινό ζητοκραυγάζει για τον εικοσάχρονο αστέρα του ποδοσφαίρου βλέπει το γκολ, και το κύπελλο που σηκώνει, και όχι τις ατελείωτες ώρες προπόνησης. Όταν ακούει μότσαρτ συναντιέται με το θεό και δεν ακουει τις κραυγές αγώνιας του τρελού. Τα στήθη του να κατατρώγονται από την την αποκαλυψη στην οποιά διέρχεται ο μουσικός. Βλεπει την καπελα σιξτινα και όχι την ολική και μονιμη σωματικη παραμορφωση που υπέπεσε ο μιχαηλ αγγελος για να χαρίσει στην ανθρωπότητα το μεγαλείο του. Διαβάζει το βιβλίο του στην παραλία ξεκλεύοντας ματιές από την όμορφη σουηδέζα δίπλα του και όχι από τις μοναχικές ατελείωτες μέρες και νύχτες προσήλωσης του διανοουμενου και πίνει μια μπύρα αγνωόντας πως έφτασε στα χέρια του αυτό το μεταλλικο κουτάκι. 

   Θα ήταν βλακώδες. Να ενοχοποιήσουμε τον αποδέκτη για την άγνοια του όσον αφορά στις ανθρωπινες προσπαθειας και το μέγεθος αυτων, ουτως ώστε να χαίρει τα αποτελέσματα της εξέλιξης της τεχνολογίας της πνευματικής δημιουργίας ή του τάλαντου. Παρόλαυτα ζούμε στην εποχή που το μικρό παιδί, μωρό μέσα στις ενδείξεις και στα σήματα που λαμβάνει, δεν γνωρίζει από πού βγαίνει η ομελέτα που τρώει για πρωινό και αυτό, πράγματι δεν σημαίνει κατ ανάγκη ότι νοσούμε ως κοινωνία. Αλλά ένα και μόνο αυταπόδεικτο συμπερασμα βγαίνει από τον συνειρμό αυτό, εάν και εφόσον διεκδικεί μέρος αλήθειας. Ότι, σε μια ανθρωποκεντρική φιλοσοφική θεώρηση ο κόσμος σήμερα δεν ενδιαφέρει τον κόσμο. Και ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για αυτόν. Ότι το αθλητικό παπούτσι μας με τον υπερμεγέθη μπραντ σχεδιασμένο πάνω του κερδίζει όλη την προσοχή μας και δεν μας αφήνει περιθώρια να δουμε το εννιάχρονο μαλαισιανο κοριτσάκι που το ράβει απολαμβανοντας για μισθο ένα κομματι ψωμί. Όπως ακριβώς βλεπουμε την ακρόπολη και όχι τους δούλους που την έφτιαξαν. Ή μας πιάνει το δέος για τις πυραμίδες χωρίς το μάτι μας να πέφτει στα μυριάδες ανθρώπινα μυρμύγκια. Σκλάβους, βορρά στα μαστίγια λιγότερο σκλάβων. Βορρά στην κάψα της ερήμου και την ελονοσία του νέιλου. It takes out all the joy ah?? Ετερον εκάτερον ε? ο σκοπός αγιάζει τα μέσα έτσι? Μπορεί.

NUMB

http://www.youtube.com/watch?v=Ksz-2fo2L4w

NUMB.

Είναι κάτι κυριακές που αργουν να πεθάνουν σαν το μέλι.

Που ο καφές δεν έχει την ίδια γεύση και το τραγούδι που ακούς σε συγκινεί λίγο παραπάνω.

Είναι κάτι κυριακές που νομίζεις οτι ακούς την γάτα σου να σου μιλάει. Να σου λέει οτι πεινάει. Ότι θέλει να κάνει σεξ. Κάτι κυριακές που το φως δεν είναι το ίδιο με χθές. Σαν αυτή η Κυριακή να ήρθε απο αλλού. Σαν το διαμέρισμά σου να πήγε κάπου αλλού και αυτό που βλέπεις απο το παραθυρό σου να είναι ένα χάρτινο ομοίωμα του ακάλυπτου της κυρα γιώτας.

Κατι Κυριακές που δεν θές να τελειώσουν. Που δεν θες να χαν ξεκινήσει. Αυτές οι κυριακές που σου ρχεται στο μυαλό μια θανατερή ερώτηση. Που θέλει μανιωδώς απάντηση. Που στρογγυλοκάθεται στον ώμο σου και σου ψυθιρίζει προτρεπτικά λόγια. Την ίδια ερώτηση.

I AM ALL DRESSED UP AND NOWHERE TO GO..

ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΗ

http://www.youtube.com/watch?v=UyabxoTuU64

 Δεν ξέρει τι γίνεται, γιατι γίνεται, και πότε θα σταματήσει..ξέρει μόνο να κάνει αυτό που κάνει. Να συνεχίζει. Να συνεχίζει να ζει. Επιβιώνει όσο μπορεί πιο σταθερά. Επιθυμεί να μειώσει τις αναταράξεις. Επιθυμεί να μειώσει τον παράγοντα του απρόβλεπτου. Του τυχαίου. Βάζει την ύπαρξή του σε τάξη. Όταν η τάξη γίνται αταξία αποσυντονίζεται, αποκαρδιώνεται λίγο αλλά ξαναπιάνει δουλειά. Και συνεχίζει. Συνεχίζει. Μοχθεί. Ξεπλένεται απο τη βρώμα και προσπαθεί ματαιοδοξα ματαιόδοξα να γεμίσει τις δίψες του κι άλλες δίψες. Χωρίς να ξέρει οτι η δίξα είναι μια. Είναι το ίδιο ζωογόνος και καταστροφικός. Είναι το ίδιο φονιάς και θύμα. Είναι ηλεκτρική καρέκλα και παππάς. Το αιδίο και το πέος του ίδιου μύκητα.

    Κρατάει γερά. Αντέχει τα χαστούκια. Τρώει το φαί του. Σκύβει το κεφάλι και πιάνει τον κασμά. Κρατάει γερά. Και χορευέι μέχρι να τελειώσει η μουσική. Σκοτώνει τον χρόνο που απομένει. Τον χρόνο που μένει.

    Κρατάει γερά. Κρατάει καλά. Τα καταφέρνει συνήθως. Αποτυγχάνει συνήθως. Χαμογελάει και ξαναποτυγχάνει. Δεν κάνει πίσω. Κι όταν κάνει, κάνει μπροστά. Παντα μπροστά. Παντα συνεχίζει.

   Ψηφίζει εντός. Ψηφίζει μαζί. Είναι ον κοινωνικό. Αναρχικό και ολοκληρωτικό. Ειναι ον κοινωνικό. Ψηφίζει εντός.

   Όταν βρυχάται τα παιδιά γύρω του τρέμουν. Οι γυναίκες κρύβοντε. Όταν αυνανίζεται ο κόσμος όλος τον παίρνει μάτι. Στριφογυρίζει και κλυδωνίζεται σε μια αιώνια ζάλι.

    Φοράει το υπέρλαμπρο προσωπείο ενός προιστορικού ζώου απο το βορρά..

κλείνει τα παντζούρια και ακούει κλειδοκύμβαλα να του ραγίζουν το κομμάτι της καρδιάς που φυλάει για αυτές τις περιπτώσεις.

    Είναι περήφανος και ωραίος. Συνεχίζει τον χορό του. Ακούει τα γιουχαίσματα και τα χειροκροτήματα σαν παρασιτικές φωνές. Προσπαθεί να μελετήσει τις συνιστώσες του παρελθόντος και να προβλέψει τα μελλούμενα. Το παρελθόν όμως του λέει ψέματα και το μέλλον είναι θολό. Δεν ξέρει τι να κάνει μα συνεχίζει να το κάνει. Γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η αδράνεια του θα έρθει μόνο όταν λιώσει. Πάντα θα είναι σε κίνηση ακόμα κι όταν πεθάνει. Γιατί μέσα στο μνήμα ακόμα θα κινήτε. Η μάζα του θα μειώνεται και τα θεοποιά σκουλήκια θα τον αποσυνθέτουν. Πολύ αργότερα τα κόκαλλά του θα θυμίζουν τον ωραίο άνθρωπο που ήταν κάποτε. Θα θυμίζουν τις γιορτές και τις κυριακές του. Τα παιδιά που έκανε και το κρασί που ήπιε. Όταν κάποτε τα κόκκαλά του θα εξαυλωθούν. Θα ξεκινήσει το ταξίδι του στο διαστημα. Τα μικρά μικρα του δισεκατομύρια μέρη θα δουν σύμπαντα μακρυνά και ώραία. Θα συναντήσει άλλα αστερια και θα κλάψουνε μαζί. Θα προσπαθήσει να θυμηθεί τον ανθρωπο που ήταν καποτε αλλά ο χρόνος θα χει πεθάνει. Δεν θα υπάρχει. Θα υπάρχει πάντα.