δημιουργια???

     Η διαδικασία της δημιουργίας ενός εργου. Από την σύλληψη εως την απτην μορφή του. Πνευματική ή χειροπιαστή. Αριστούργημα ή μετριοτητα. Από το αφηρημένο και γενικό εως το αναγνωρίσιμο και ευανάγνωστο είναι προιόν κοπιαστικής προσπάθειας. Απαιτεί ενέργεια. Απαιτεί θερμίδες και καύση αυτών. Απαιτεί τα εγκεφαλικά κύταρρα να βρίσκονται σε τέτοια διόγκωση που να φαντάζουν σε ένα άπειρο, επιστημονικά, μάτι ως καρκινικά. Απαιτεί καυση μυώνων και ιδρώτα. Ζεστό ή ψυχρό αίμα. Μελέτη και συγκέντρωση ή αναμπουμπούλα και ταχύτητα. Απαιτεί πολλά. Ένα κοινό, ένας αποδέκτης που λαμβάνει καταναλωνει κατι έτοιμο δεν είναι σε θέση και δεν αποτελεί υποχρέωση του να γνωρίζει τις διαδικασίες παραγωγής, εκπόνησης αυτου του έργου. Όταν το κοινό ζητοκραυγάζει για τον εικοσάχρονο αστέρα του ποδοσφαίρου βλέπει το γκολ, και το κύπελλο που σηκώνει, και όχι τις ατελείωτες ώρες προπόνησης. Όταν ακούει μότσαρτ συναντιέται με το θεό και δεν ακουει τις κραυγές αγώνιας του τρελού. Τα στήθη του να κατατρώγονται από την την αποκαλυψη στην οποιά διέρχεται ο μουσικός. Βλεπει την καπελα σιξτινα και όχι την ολική και μονιμη σωματικη παραμορφωση που υπέπεσε ο μιχαηλ αγγελος για να χαρίσει στην ανθρωπότητα το μεγαλείο του. Διαβάζει το βιβλίο του στην παραλία ξεκλεύοντας ματιές από την όμορφη σουηδέζα δίπλα του και όχι από τις μοναχικές ατελείωτες μέρες και νύχτες προσήλωσης του διανοουμενου και πίνει μια μπύρα αγνωόντας πως έφτασε στα χέρια του αυτό το μεταλλικο κουτάκι. 

   Θα ήταν βλακώδες. Να ενοχοποιήσουμε τον αποδέκτη για την άγνοια του όσον αφορά στις ανθρωπινες προσπαθειας και το μέγεθος αυτων, ουτως ώστε να χαίρει τα αποτελέσματα της εξέλιξης της τεχνολογίας της πνευματικής δημιουργίας ή του τάλαντου. Παρόλαυτα ζούμε στην εποχή που το μικρό παιδί, μωρό μέσα στις ενδείξεις και στα σήματα που λαμβάνει, δεν γνωρίζει από πού βγαίνει η ομελέτα που τρώει για πρωινό και αυτό, πράγματι δεν σημαίνει κατ ανάγκη ότι νοσούμε ως κοινωνία. Αλλά ένα και μόνο αυταπόδεικτο συμπερασμα βγαίνει από τον συνειρμό αυτό, εάν και εφόσον διεκδικεί μέρος αλήθειας. Ότι, σε μια ανθρωποκεντρική φιλοσοφική θεώρηση ο κόσμος σήμερα δεν ενδιαφέρει τον κόσμο. Και ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για αυτόν. Ότι το αθλητικό παπούτσι μας με τον υπερμεγέθη μπραντ σχεδιασμένο πάνω του κερδίζει όλη την προσοχή μας και δεν μας αφήνει περιθώρια να δουμε το εννιάχρονο μαλαισιανο κοριτσάκι που το ράβει απολαμβανοντας για μισθο ένα κομματι ψωμί. Όπως ακριβώς βλεπουμε την ακρόπολη και όχι τους δούλους που την έφτιαξαν. Ή μας πιάνει το δέος για τις πυραμίδες χωρίς το μάτι μας να πέφτει στα μυριάδες ανθρώπινα μυρμύγκια. Σκλάβους, βορρά στα μαστίγια λιγότερο σκλάβων. Βορρά στην κάψα της ερήμου και την ελονοσία του νέιλου. It takes out all the joy ah?? Ετερον εκάτερον ε? ο σκοπός αγιάζει τα μέσα έτσι? Μπορεί.