ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΗ

http://www.youtube.com/watch?v=UyabxoTuU64

 Δεν ξέρει τι γίνεται, γιατι γίνεται, και πότε θα σταματήσει..ξέρει μόνο να κάνει αυτό που κάνει. Να συνεχίζει. Να συνεχίζει να ζει. Επιβιώνει όσο μπορεί πιο σταθερά. Επιθυμεί να μειώσει τις αναταράξεις. Επιθυμεί να μειώσει τον παράγοντα του απρόβλεπτου. Του τυχαίου. Βάζει την ύπαρξή του σε τάξη. Όταν η τάξη γίνται αταξία αποσυντονίζεται, αποκαρδιώνεται λίγο αλλά ξαναπιάνει δουλειά. Και συνεχίζει. Συνεχίζει. Μοχθεί. Ξεπλένεται απο τη βρώμα και προσπαθεί ματαιοδοξα ματαιόδοξα να γεμίσει τις δίψες του κι άλλες δίψες. Χωρίς να ξέρει οτι η δίξα είναι μια. Είναι το ίδιο ζωογόνος και καταστροφικός. Είναι το ίδιο φονιάς και θύμα. Είναι ηλεκτρική καρέκλα και παππάς. Το αιδίο και το πέος του ίδιου μύκητα.

    Κρατάει γερά. Αντέχει τα χαστούκια. Τρώει το φαί του. Σκύβει το κεφάλι και πιάνει τον κασμά. Κρατάει γερά. Και χορευέι μέχρι να τελειώσει η μουσική. Σκοτώνει τον χρόνο που απομένει. Τον χρόνο που μένει.

    Κρατάει γερά. Κρατάει καλά. Τα καταφέρνει συνήθως. Αποτυγχάνει συνήθως. Χαμογελάει και ξαναποτυγχάνει. Δεν κάνει πίσω. Κι όταν κάνει, κάνει μπροστά. Παντα μπροστά. Παντα συνεχίζει.

   Ψηφίζει εντός. Ψηφίζει μαζί. Είναι ον κοινωνικό. Αναρχικό και ολοκληρωτικό. Ειναι ον κοινωνικό. Ψηφίζει εντός.

   Όταν βρυχάται τα παιδιά γύρω του τρέμουν. Οι γυναίκες κρύβοντε. Όταν αυνανίζεται ο κόσμος όλος τον παίρνει μάτι. Στριφογυρίζει και κλυδωνίζεται σε μια αιώνια ζάλι.

    Φοράει το υπέρλαμπρο προσωπείο ενός προιστορικού ζώου απο το βορρά..

κλείνει τα παντζούρια και ακούει κλειδοκύμβαλα να του ραγίζουν το κομμάτι της καρδιάς που φυλάει για αυτές τις περιπτώσεις.

    Είναι περήφανος και ωραίος. Συνεχίζει τον χορό του. Ακούει τα γιουχαίσματα και τα χειροκροτήματα σαν παρασιτικές φωνές. Προσπαθεί να μελετήσει τις συνιστώσες του παρελθόντος και να προβλέψει τα μελλούμενα. Το παρελθόν όμως του λέει ψέματα και το μέλλον είναι θολό. Δεν ξέρει τι να κάνει μα συνεχίζει να το κάνει. Γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η αδράνεια του θα έρθει μόνο όταν λιώσει. Πάντα θα είναι σε κίνηση ακόμα κι όταν πεθάνει. Γιατί μέσα στο μνήμα ακόμα θα κινήτε. Η μάζα του θα μειώνεται και τα θεοποιά σκουλήκια θα τον αποσυνθέτουν. Πολύ αργότερα τα κόκαλλά του θα θυμίζουν τον ωραίο άνθρωπο που ήταν κάποτε. Θα θυμίζουν τις γιορτές και τις κυριακές του. Τα παιδιά που έκανε και το κρασί που ήπιε. Όταν κάποτε τα κόκκαλά του θα εξαυλωθούν. Θα ξεκινήσει το ταξίδι του στο διαστημα. Τα μικρά μικρα του δισεκατομύρια μέρη θα δουν σύμπαντα μακρυνά και ώραία. Θα συναντήσει άλλα αστερια και θα κλάψουνε μαζί. Θα προσπαθήσει να θυμηθεί τον ανθρωπο που ήταν καποτε αλλά ο χρόνος θα χει πεθάνει. Δεν θα υπάρχει. Θα υπάρχει πάντα.