το άλλο

Όλα στην εντέλεια..

ή ολα στο χάος, αναρωτιέται ο γάλλος.

Που γαλλος δεν είναι πραγματικά. Αλλά κάπου ακουσε ότι μπορεί να είναι και καλό να είσαι γάλλος.

Ολα για την διαφορά. Ο καθένας με τον δικό του τρόπου.

Για να καταφέρουν όλοι το ίδιο πραγμα.

Ανεξαρτήτως είδους, ή φόρμας. Η κυττάρων.

Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει.

Τι έψαχνε ο χενρι​?.

Ο εμπειρίκος ο εγγονόπουλος.

Τι ποθους και τι πάθος.

Ολα για την ερημια.

Της ψυχής.

Του μυαλού.

Και ένας φάλτσος μου τραγουδά συνέχεια στ΄ αυτι.

Τις μνήμες.

Τα λάθη.

Σταματα.

Ολο μεσα στον κυκλο. Τον ίδιο. Τον ακράτητο. Τι ήπιαν οι ποιητές.

Οι προφήτες?

Οι δαιμονες με τις κιθάρες?

Ο πικάσσο?

Φτερουγες και όνειρα, και καταρράκτες ροζ.

Ένα αμαζόνικο σπαρταριστό γέλιο μπορεί να με καλέι αλλά εγω δηλώνω παρών.

Παρων στην ορμή μα και στο νου.

Σαν επιστάτης του μυαλού, που αλλού δεν έχει πάει.

Τι είδαν τα γεράκια στα βουνά. Τοσο ψηλά και γνώστες.

Τι είπαν στις οχιες, λίγο πριν τις ραμφίσουν

ή όταν τις κρατουν στο στόμα, στον αέρα.

Τι είδαν οι ινδοί στο δικό τους ψηλό βουνό.

Τι είδε ο εβραίος λίγο πριν αρχίσει να ζεσταίνεται, βλεποντας ταδερφια του να λιώνουν.

Πως ενιωσε το σπερματοζωάριο μου όταν πρωτο, πρωτο απο ολα έφτασε στη θέση του.

Πίσω από τα μάτια της πρώτης παρθένας, τι υπάρχει. Εκτός από ένα μεγάλο, παραφουσκωμένο σκαντζοχοιρο.

Δεν φτάνεις σ΄αποτέλεσμα ποτε. Κι αυτό είναι η αιωνια σου ζάλη. Το πάθος το δικό σου. Το καθολικό.μες τη πραγματική σου ζάλη ξέρεις βαθεία μεσα σου οτι δεν θα φτάσεις.. εχεις αυτή τη στοιχειώδη νηφαλιότητα.

Μην σου φαίνομαι φτηνος.

Γιατι αυτή, είναι η πραγματική ιστορια.

Στο μυαλό

αρα και την πραγματικότητα.

Κι αλλοι είπαν ποια είναι αυτή? Θα δουμε.? Και κάτι πιο εξυπνοι από σενα το σκεφτηκαν.

Ποιο ήταν αυτό το φιλμ που είδαμε.

Με τα σκεπτομενα οντα..που δεν θα αφήνουν την χαλαροτητα να διερευσει στην σοβαρότητα τους και την σοβαρότητά τους να μην κυριευσει τη φαντασία τους.

Κα την χαλαρότητά τους.

Ε εκει δικαιώθηκες.

Παντα έψαχνες παντου.

Η φωνή του διαολου.

Απο το στόμα του νιτσε.

Στων φιλοδοξιών σου τ΄αυτί.

Οι οδυνες δεν αρκούν, για να με ρίξουν κάτω. Θελω κατυ βαρύ. Οργανικό και ψυχικό. Μια ζημια μεγάλη. Που θα τρομάξει κι ο σκληρός ο ναυτικός, που πολέμησε σκληρά. Πόσο σκληρά μπορείς να πολεμήσεις στη θάλασα. Είσαι στην θάλασσα. Είναι ωραία η θάλσσα. Γιατί υπάρχει σε σενα.

Είναι όμορφοι οι καλλωπισμοί σε αυτό το περιπάτι.

Και τ΄ακρογυάλι και το καλύβι στο βουνό με τα κεριά αναμμενα ειναι καλά μα χώρις κορμιά. Η ομορφιά παει στράφη. Και χάνεται για όλους, χάνεται στη στιγμή που φεύγει, μεσα στο αλλο μάτι που θα δεί, θα δει και θα θαυμάσει.

Τη ζωή, κι αυτά που κάνει. Και τα μικρά ωράια που γλυκίζουν

η ομορφία είναι παχυα, το κάλλος του εντός μου. μα γρήγορα φτωχίζει και απλώνεται. Εξατμίζεται σαν σχήμα στον ουρανό..

θα πρέπει να φυγεις.

Ποιος θα το πει. Ποιος κανεις ξέρει. Τι είναι εδω τι είναι εκει. Ποιος τραγουδάει τώρα. Και γιατί.

Τον κύκλο ποιοι τον λάτρεψαν. Τον έβαλαν στο μάτι. Και τον έβγαλαν και προς τα δω.

Μια αφρικανική μασκα γίνεται για να δηλώσει το δικάιωμα στην ιδιωτικότητα. Στο σεξ το προσωπικό. Που μετράει. Που είναι αλλο. Απο το μέχρι τώρα.

Θα είναι κάτι καλό. Ειπαν πριν δισεκατομυρια χρόνια.

Και παρεμβλήθηκαν πολλά.

Και έρχομαι τωρα και σ λέω.

Σου μιλάω.

Μεσω της μνήμης.

Μα τιποτα δεν λέω.

Γιατι δεν υπάρχει τιποτα.

Αυριο θα ναι ωραία.

Παντα ελπιζει.

Είναι γραμμενο στο μυαλό του..να ελπίζει και να συνεχίζει χρησιμοποιώντας τα τελευτάια μέσα στη διαθεση του.

Που είναι λίγη ακόμα μνημη.

Όλοι αυτόι είναι τρελοί.

Τι κραυγή!

Το αλλο.

Που ειναι η αγάπη? Είναι ένα μηνυμα που λεει ο κόσμος. Και πιάνεται χέρι.

Ήταν κι αυτός κάποτε στον καιρό του στον κόσμο.μερος του όλου. Της ακατάληπτης σουγιαδιάς που σπαράσσει το νου και τα όργανα.

Κυκλοφορησε με ένα ατειωτο τσιγάρο στο στόμα και ποτο στην τσέπη του.

Έχεις χρόνο? Ακου λίγο τις φωνές, τισ κραγές μου πλάσμα.

Ω θεικό..του ταυρου γεννημα..

ειμαι εδω και υπάρχω.. και σχολάω οταν πεθάνω. Και μετράω πρωινά, μεχρι το καλλίτερο του κόσμου.

Το γύρω γύρω δεν θα τελειωσει.

Αληθεια πότε άρχισε.

Ποτε ο πρώτος άνθρωπος χόρεψε κάτω από το γεμάτο φεγγαρι.

Και έφτυσε στη λίμνη σβήνοντας το είδωλο του και κάνοντας ομοκεντρους κύκλους στο νερό.

Ποιος είπε για τον πρώτο δράκο.? ο δράκος του μίλησε.? Υπάρχει εφόσον υπάρχει στο μυαλό του. Και στο δικό μας τυπώθηκε. είμαστε πια αιωνιοι δεσμιοι της γνώσης της υπαρξης του δράκου.

Τρέφεις φιλοδοξίες πανανθρώπινης πρωτιάς. Για να προσδώσεις κι εσυ, να πεις οτι προσέδωσες, λίγο ακόμα κατι. Σα αυτόν τον ανάκατο σύθαμνο.

Η ιστορία θα σε γεννήσει, θα σε κάνει θρέμμα της και θα σε φαει, θα σε αποβάλλει απ΄την επιλεκτικότητα που συντελεί το στομάχι της και θα βρεθείς στο χαωδη τίποτα.

Το τίποτα είναι τίποτα ή είναι κάτι κι αυτό. ? Τιποτα? Κάτι?

Γιατι η ελπιδα σου δεν πεθαινει και σε μικράινει. Δεν σ΄αφήνει να φτάσεις στο διαολο. Στο άλλο. Αυτό που είναι εκεί και δεν το πιάνεις, δεν το σκέφτεσαι, δεν υπαρχει μέσα σου. Υπάρχει όμως παρολαυτα ελπιδοφιλε φίλε.

Κι αυτή που την έχασαν, είδαν.

Κλεινεις τη συνεδρία με το μυαλό σου και ξαναγυρνάς στη ζωή σου.. οπως είσαι και σε θέλει αυτή.

Παλιάτσος είσαι κι εσυ, στο διαστημικό καρναβάλι.

Τα μέρη που γυρνάς είναι φοβιστικά και ξένα... την πόλη τη φθονείς και την ποθείς. Η εξοχή σε σκοτεινιάζει. Το ανοικτό του τοπιου δεν σανασάνει, σε πνίγει. Στην πόλη τη βρωμιάρα τα φίδια ψάχνεις. Να τους κάνεις προσευχή. Να γίνεις φίδι, να πιεις αίμα. Να υποτροπιάσεις σε έναν υπόνομο που ζέχνει.

Ξεπλύσου από την μνημη. Το τίποτα είναι κάτι στο μυαλό σου. Μα δεν θα βρεις το ένα.