Το Μπλε

Με καταπίνει το μπλε
Το βαθύ, ωκεάνιο μπλε, που αλλο δεν κάνει
 απο το να μετατοπίζεται αχόρταγα σε μια μηχανοκίνητη λούπα.

Δεν θα ξανάσαι ποτέ τόσο νέος, τόσο ωραίος, τόσο σπουδαίος
Κι αν η τραγωδία σου έρχεται στοργικά σαν πρωινή ναυτία
να λογίζεις τον εαυτό σου τυχερό.

Αν έρχεται σαν σκύλα ουρλιάζοντας μέσα στην άγρια νύχτα
να λογίζεις τον εαυτό σου τυχερό.

Αν έρχεται ηδυπαθώς, με μικροαστικά τερτιπια ενός γηραλέου πολεοδόμου
πάλι τυχερό να τον λογίζεις.

Δεν θα ξανάσαι ποτέ τόσο ζωντανός όσο τρυφερή είναι αυτή η νύχτα,
ποτέ τόσο τραχύς και άγονος, χωρίς αμφιβολίες
με μονιμότητες να ξυπνάς το πρωί και με σιγουριές να κοιμάσαι το βράδυ,
όχι. δεν θα σαι πια.