Η όψη των πραγμάτων.

Σαν έναν παλιό άνθρωπο, που στέκεται στην κουπαστή και κοιτάζει τον ήλιο που βυθίζεται στη θάλασσα.
Από αυτούς τους ξερακιανούς με δέρμα χαρακωμένο, που έκαναν όλες τις δουλειές που βάζει ο νους σου,
και τις έκαναν όλες με το ίδιο πάθος.

Σαν ένα μαυριδερό παππά, αναμαλιασμένο και φωνακλά,
 ξεσκούφωτο με μάτι όλο φωτιά.

Αυτόν που κυρρήττει Ιησού κι Αγάπη όχι φυλακή.
που δεν είναι μειλίχιος αλλά ανταριάζει
σαν εργάτης στον λιμένα.

Σαν κάποιον που του 'ρθαν όλα ανάποδα και μάτωσε να του ΄ρθουν ίσια.
Όχι σαν κόρες καπνοβιομηχάνων με φαντασιακά προβλήματα σε καποιο ελβετικό σανατόριο λίγο πριν τον πόλεμο

Έτσι να βλέπεις τη ζωή σου να περνά.
Σαν νερό που όλο πνίγεται και όλο κάπου πάει.