Η μοιραία αφηρημάδα του θνητού

Κι ο σκύλος μου το ξέρει πως κι ο Αχιλλέας ακόμα ήταν άνθρωπος
κι αυτός υπο τον ήλιο.
Και θεού συμπόνοια λαμβάνει.

Το χείλος της καταστροφής είναι μπογιατισμένο σα γριά πουτάνα
θελκτικό και σιχαμένο

΄Οταν όμως στο σύθαμπο μπερδεύοντε οι ψυχές
και καραδωκεί μια όσμωσή των, ο Άδης ξέρει τα πάντα να ξεχωρίζει.

Κι όλη η φτιαξιά του γένους θα προδώσει την αθανασία του
γιατί ζέστη ευχάριστη κάνει στης λήθης την τρύπα.